Сістэма школьнай адукацыі, што сфарміравалася ў Беларусі да сярэдзіны 1920-х гг., уяўляла сабой незакончаны цыкл. Сямігодка ў той час з'яўлялася асноўным тыпам агульнаадукацыйнай школы, яна не магла забяспечыць навучэнцам падрыхтоўку, неабход-ную для атрымання вышэйшай адукацыі. Гэты недахоп абумовіў
пэўныя цяжкасці ў камплектаванні сямігодак. Разам з тым на тэрыторыі краіны ў розныя гады існавалі рабфакі, агульнаадукацыйныя курсы, спецкласы, школы другой ступені і дзевяцігодкі, дзе можна было атрымаць сярэднюю адукацыю. Але колькасць іх была параўнальна невялікай. Пры гэтым толькі рабочыя факультэты мелі пэўную і ясную лінію развіцця, а сярэднія школы іншых тыпаў перажывалі стадыю станаўлення і рэарганізацыі ў тэхнікумы і школы-сямігодкі.