Артыкул прысвечаны аналізу камерна-вакальнай творчасці Мечыслава Карловіча (1876 - 1909), яркага прадстаўніка беларуска-польскай культурнай прасторы на мяжы XIX - XX стст. Аўтар разважае пра пераемную сувязь карловіцкай песні з жанрам польскай песні XIX ст. і заходнееўрапейскай музычнай культурай. У якасці вытокаў вакальнай лірыкі М.Карловіча вызначаецца асаблівая нацыянальна-інтанацыйная гукасфера бацькоўскага дому ў дзяцінстве кампазітара, традыцыі сямейнага музіцыравання і народных спеваў. Абнаўленне музычнай мовы звязана з пераўтварэннем беларускага і польскага народна-песеннага матэрыялу ў мелодыцы вакальных твораў кампазітара, прыёмаў народнага шматгалосся і бытавога інструментальнага музіцыравання. Асаблівая ўвага ў артыкуле аддаецца праблемам узаемасувязі верша і музыкі і пераадолення М.Карловічам спрошчанасці музычнай мовы песеннага прататыпу. На думку аўтара кампазітар здолеў узнесці традыцыі хатніх спеваў і ўсходнеславянскага меласу на агульнаеўрапейскі ўзровень.