Артыкул прысвечаны аналізу пытання мовы пражскіх выданняў беларускага першадрукара Францыска Скарыны. На падставе даследавання паралельных фрагментаў асобных кніг Старога Запавету і параўнання іх з царкоўнаславянскім, чэшжскім, грэчаскім і лацінскім перакладам Бібліі аўтар прыходзіць да высновы, што Скарына кантамінаваў у сваіх перакладах і ўсходнюю, і заходнюю літаратурна-пісьмовыя традыцыі. Створаная Скарынам моўная мадэль можа разглядацца як асаблівы, кніжны варыянт старабеларускай літаратурна-пісьмовай мовы.